Sometimes we don’t pay attention to places or people, that are often with us for a great part of our life. We go past then without any fondness, thought in our heads. We get used to the sight of them.

In the picture you can see desolated athletics stadium in Gliwice. I have driven past it countless amount of times, and I’ve never even thought about seeing how it looks from inside. In March I was asked to make photos of its area. Two weeks later Mateusz called me and said that the stadium was demolished.
Apparently there will be some marvel of glass and metal.

- - -

Czasami nie zwracamy uwagi na miejsca czy osoby, które towarzyszą nam często przez dłuższy czas naszego życia. Mijamy je bez jakiegokolwiek sentymentu, myśli w głowie. Przyzwyczajamy samych siebie do ich widoku.
Nie znam podłoża takiego chronicznego wyjałowienia ale jest to dosyć ciekawe.

Na zdjęciach opuszczony stadion lekkoatletyczny w Gliwicach. Przejeżdżałem obok niego niezliczoną ilość razy, nigdy nawet nie pomyślałem, żeby zobaczyć jak wygląda od środka. W marcu poproszono mnie o wykonanie zdjęć na jego obszarze. Dwa tygodnie później dzwoni do mnie Mateusz i mówi, że stadion zrównano z ziemią.
Podobno powstanie tam jakieś cudo ze szkła i metalu.

Mateusz Grobel.
Polish Winter Himalayan 2010-2015

Nowadays mankind pursues the easiest and the most convenient ways of gratification. Damage control, security and political correctness, no matter the circumstances, are the gifts which modern world gives to the society. Beliefs, rights and inner principals are often associated with some widely understood fanaticism and whim. Tragedy.
So how can a man live in peace with himself, if his everyday choices, thus his own life, are a streak of appeasements and fiction passed on as normality, contemporaneity.
What is the idea? Whatever it may be, it certainly is wrong.
Life stops being a purpose in itself. Life becomes the chase for a necessary acceptance and fiction of a different kind. People tend to avoid making decions, which consequences they find hard to cope with.
Nearly 200 years ago there lived two acquainted writers, who shared the same, or very similar world view. They both could talk and write about it passionately and they both were totally invested and consumed by it. One of them was put in prison for what the two of them stood for.
The one who remained free visited his imprisoned friend and asked him why he was in jail, and the latter asnwered: “Why aren’t you?”

- - -

W dzisiejszych czasach ludzkość dąży do najłatwiejszych i najwygodniejszych dróg spełnienia. Minimalizacja strat, bezpieczeństwo i polityczna poprawność bez względu na sytuację i okoliczności, to prezenty, które współczesny świat daje społeczeństwu. Przekonania, prawa i wewnętrzne zasady są często kojarzone są z jakimś szeroko pojętym fanatyzmem i fanaberią. Dramat. 
Jak zatem człowiek może żyć w zgodzie z samym sobą, jeżeli jego codzienne wybory, a co za tym idzie życie, to pasmo załagodzeń i fikcji podawanej pod hasłem normalności, współczesności ?
Jaka idea temu przyświeca ? Jedno jest pewne, bez względu jaka, z pewnością mylna.
Życie przestaje być celem samym w sobie.  Życie staje się pogonią za konieczną akceptacją i fikcją w różnych odmianach.Ludzie unikają podejmowania decyzji, których konsekwencje uznają za trudne.
Niemal 200 lat temu żyła dwójka zaprzyjaźnionych pisarzy, którzy mieli taki sam, bądź też bardzo zbliżony do siebie światopogląd. Oboje z namiętnością potrafili o tym mówić i pisać. Oboje byli tym w 100% pochłonięci. Tak się jednak stało, że jeden z nich trafił do więzienia za to, w co oboje wierzyli.  Ten, który pozostał na wolności odwiedził uwięzionego przyjaciela i zadał mu pytanie  „Dlaczego jesteś w więzieniu ?” , na co drugi zza krat mu odpowiada „A dlaczego Ciebie tutaj niema ?”